Little Lost Bird

Captured Bird won’t ever sing priettier than free one.

Nathaniel Awa

Prawdziwe imię: Yuma Awa Marama

Ciche westchnięcie i chmurka oddechu rozpływająca się w powietrzu jednocześnie wydobyły się z jego ust. Ciemny płaszcz, który miał zarzucony na ramiona, ciężko leżał mu na sumieniu, jednak jego serce wyraźnie mówiło : „Idź”. Więc szedł.
Nie obejrzał się ani razu. Jego klacz spokojnie sunęła nogami po ubitej leśnej ścieżce, kiedy tak oddalali się od miasta, którego światła niknęły w mroku. Z ciężkim sercem zerknął jeszcze raz za siebie, aby prawie od razu zmarszczyć nos i z wściekłością pospieszyć swoją jedyną przyjaciółkę. Kara klacz posłusznie przeszła do galopu i po mieście nie było już nawet śladu.
Pospiesznie przebrał się. Jego poprzedni strój rzucał się niepotrzebnie w oczy. Chociaż, czy to miało jakiekolwiek znaczenie? Sama jego uroda wybijała go spośród tłumów tutejszych miast. Niski, blady, o oczach w kolorze pociemniałego nieba, zakrytych firaną gęstych rzęs. Co więcej można dołożyć? Wśród tych opalonych i wysokich mężczyzn był niczym, tylko robakiem zza Krainy. No cóż. Otrzepał się z kurzu, zarzucając ponownie płaszcz i chwilę myśląc w milczeniu, aby potem odjechać, dalej w świat.
Lata minęły. Miesiące przeszły. Doby upłynęły. Minuty uciekły. Sekundy przelały się przez palce. Niewiele się jednak zmieniło. Yuma pozostawał taki sam, jak był. Niski, blady i nieufny. Z dala od rzekomego domu, przemierzający na swojej klaczy nieznane tereny. Aktualnie kroczyli przez las, który zasnuwał ich cieniem, jednocześnie broniąc przed ostrymi promieniami słońca. Chłopak poprawił włosy, zerknął na szlak i zboczył z niego. Nie ufał ludziom, zwierzętom. Trzymał się z dala od zbiegowisk, chociaż jego fachem było pomaganie innym, jedyne co robił to podziwiał wszystko z daleka. Niczym cień czający się w głębinach podejrzanych ulic, błyszcząc zimno swoimi oczyma.

| mężczyzna | człowiek | 24 | 163 cm | Medyk | podróżny |

RUNA XIII

autor grafiki: Ozawa
Notka: Postać można jak najbardziej używać w opowiadaniach, ale przed wcześniejszym poinformowaniem, jeśli można ♥
 Mistrz gry też jest mile widziany ♥

Poślę ich wszystkich w diabły

00Pan Niedźwiedź

Człowiek nie zdąży się obejrzeć, a strzela mu czterdziecha na karku razem z bólem w krzyżu, siostra ląduje z kulką w głowie, facet zostaje sam z jej dwójką pół-elfich bękartów i listem "Stanley, opiekuj się nimi", jakby zostawiła mu w spadku kwiatki, nie dzieci.

01Życie jest ciężkie

studium nijakiego przypadku

Historia:

Stanley ma dwanaście lat, kiedy stwierdza, że ojciec pijak lejący nocami matkę i siostrę stanowczo przesadza. Zakrada się wieczorem do komody, podbiera staremu rewolwer i celuje po raz pierwszy jeszcze tej samej nocy. Nie jest w stanie strzelić, więc tym razem to on obrywa pasem, aż wyje z bólu, a na plecach i dupie zostają długie, krwiste szramy, bo rozpięta sprzączka agresywnie zahacza o nadwrażliwą skórę. Trzy lata później nie popełnia tego samego błędu, jak tylko wraca do domu i widzi chowającą się przed ciosem ciężarną matkę, wyciąga zza pazuchy skradziony przy pracy Staremu Tomowi pistolet i oddaje strzał. Nic nikomu nie mówią, bo stary pierdziel miał w zwyczaju pojawiać się i znikać na tygodnie, więc wszyscy okoliczni mieszkańcy usłuźnie wspomagają rodzinę swoją ignorancją. Zostaje przy matce jeszcze przez pięć lat, zanim ta ponownie wychodzi za mąż. Więcej do domu nie wraca, przysyła pieniądze i od czasu do czasu wymienia listy, żeby zaznaczyć, że wciąż żyje.

02Bachory wnerwiają

cudze jeszcze bardziej

Historii ciąg dalszy:

Zaszywa się w Górach Hanower, bo jest mu tam wygodnie. Zdobywa szlaki, dostosowuje się do ciężkich, zimnych warunków i zmiennej pogody, a przede wszystko po raz pierwszy jest zdany faktycznie sam na siebie. Buduje chatę własnymi rękami, pierwszą, drugą, trzecią w przeciągu kilku lat, z każdym razem stawiając ją trwalszą, lepszą, wytrzymalszą. Odkrywa stare kopalniane szyby, znając na pamięć biegnące dzięki nim ściężki, mogąc swobodnie poruszać się na oślep w plątaninie korytarzy. Jest na swój sposób wolny, na tyle, żeby sytuacja mogła się faktycznie ustabilizować. Wymienia znalezione w kopalniach drogocenne kruszce i upolowane w Gęstwinie zdobycze na porządne zastrzyki gotówki, które zaspokajają go do następnej wycieczki w nizinne tereny. Słynie ze sprzedaży skór niedźwiedzich najwyższej jakości, chociaż nikomu nie chce zdradzić swojego sposobu na ubicie jednego. W chwilach szczególnej nudy zapuszcza się do Gardzieli jako ochrona do wynajęcia, biegły w swoim fachu. Nie upływa w luksusy, ale też ich nie potrzebuje, żyjąc w zgodzie z ludźmi, ze sobą i z resztą świata. Głównie samotnie. Aż pojawia się zgrzyt na jego idealnej teraźniejszości.

03Świat się kończy

noch truchleje

Historii ciąg końca:

Do tej pory miał chatę, konia, psa i święty spokój. Teraz do kłopotów doszła mu dwójka bachorów, z których żadne zbytnio nie jest w stanie sprostać górskiemu klimatowi. Bliźnięta zdają się być ze sobą nieodłączne i gorąco odmawiają pójścia do jakiekolwiek dalszej rodziny, nie, żeby jakakolwiek była, ale Stanley ma przecież pieniądze, mógłby zapłacić, listy pisać i inne pierdoły. Wolą zostać z nim, więc zostają. Przez następne trzy lata wypracowują dostateczny układ, który częściowo zadowala wszystkich. Na tye, żeby obecnie piętnastoletni Billy i Stella mogli z dumą powiedzieć, że aż tak dupy im już w górach nie odmarzają.

Emme

 Stanley poleca się na wąteczki, jesteśmy nastawieni z nim na wolne pisanie, raczej krótsze teksty, w planach jeszcze Billy albo Stella do dodania jako postać, można mieszać Mistrzem Gry, można wykorzystywać w wątkach po omówieniu tego ze mną. Kod od cudownej Emme, a art poglądowy od Minttu Hynninen.

Głupcy ruszają tam, gdzie aniołom strach nogi wiąże.

Zakała rodziny. Śmieć bez przyszłości. Wstyd.
Ale Alian zatykał szczelnie uszy, nie dając ojcu jeszcze bardziej splamić jego słabej psychiki.

Twoja siostra potrafi więcej. Zostaw to grające pudło. Zawiodłeś mnie.
Ale Alian zasiadał przed pianinem i grał tak głośno i tak długo, dopóki z głowy nie pozbył się paskudnego głosu jego jedynego opiekuna.

To przez ciebie matka nas zostawiła. Nie pomagasz ojcu. Przydaj się na coś.
Ale słowa Estry docierały do niego głębiej, niż słowa ojca, bo była jego młodszą siostrą i powinien przecież dawać jej dobry przykład.

Więc Alian wstawał każdego dnia przed świtem, wsiadał na konia, który go nienawidził i przy każdej okazji przypadkiem zrzucał go ze swego grzbietu i pędził bydło, które swoją drogą też jak na złość nie chciało go słuchać. Robił to wszystko tylko po to, żeby nie wyrzucili go z domu, bo choć był wystarczająco dorosły, żeby opuścić Jackburg i zacząć lepsze życie, tak jego ojciec praktycznie kasłał krwią, a siostra i tak miała zbyt wiele na głowie. Nie znaczy to rzecz jasna, że kiedykolwiek był mile widziany pod własnym dachem.

Problem leżał w tym, że Alian wcale nie chciał zajmować się śmierdzącym bydłem czy wiecznie niezadowolonymi końmi. On marzył o przyszłości pianisty w wielkim mieście jak Blisstown. Chciał być w końcu komuś potrzebny, chciał widzieć w oczach ludzi zachwyt, gdy go słuchają lub chociażby widzą, chciał dać od siebie więcej, mimo iż za dobre uczynki nigdy nie dostawał nic w zamian. Gdyby nie trzymały go sidła rodziny, wsiadłby na pierwszy lepszy grzbiet i zniknął na zawsze.

Ale Alian miał jeszcze matkę. Matkę, która nienawidziła ojca i gardziła jego sposobem wychowywania córki. Dlatego zniknęła i poświęciła się karierze śpiewaczki. Jej stęskniony syn nigdy nie zapomniał o czasach, gdy przygrywał jej pięknemu głosowi i często się mylił, bo słysząc jej wokal zapominał, gdzie mają wędrować jego palce i który przyciskać klawisz. Przy każdej możliwej okazji odwiedzał ją w Blisstown, ale z tyłu głowy zawsze miał obawę, że się jej narzuca. W końcu ich miłość nie była na tyle silna, żeby zatrzymać ją w domu.

Były jeszcze brudne interesy ojca, który prowadził stadninę tylko jako przykrywkę. Handlował cholera wie czym, Alian nigdy o to nie pytał i nawet nie chciał się dowiedzieć, ale chcąc nie chcąc był w to zamieszany. Ojciec był rozchorowany i bardzo słaby, więc na brudną robotę wysyłał kochanego syna. Alian co prawda nigdy nikogo nie zabił, ale wielokrotnie poturbował co wystarczyło, żeby poczucie winy zżerało mu wnętrzności, a przecież nie mógł skazać na to Estry. Nie wytrzymałaby tego, skoro sam Alian wymiotował każdego ranka po przebudzeniu i każdej nocy przed snem.

Jesteś żałosny. Ucieka ci życie. Umierasz.
Powtarzał sobie Alian na krawędzi skalnej półki za każdym razem, gdy chciał wszystko, a nie mógł nic.

no kliknij no

górny arcik: @min_Commander
dolny arcik: @didbub1

Chłopak chętnie pozna więcej świata, więc przyjmie też każdy wątek po jego wcześniejszym ustaleniu. Byłby również chętny na jakiś dłuższy, któremu mogłabym poświecić więcej czasu i uwagi c: Miłego dnia!

Piękny dzień, prawda?

 Dennis Jessie Hoover

♀ ♪ ur. 12 maja 1823 (23 lata) ♪ najzwyklejszy człowiek ♪
♪ niewielka farma na Prerii Arnto, kilkadziesiąt kilometrów od Jackburga ♪
♪ oficjalnie farmer, choć tak naprawdę kura domowa ♪

sylessae

    Jeśli kiedykolwiek spotkasz młodą dziewczynę z długim warkoczem, która przygrywa na harmonijce, a potem życzliwie się do ciebie uśmiecha – to prawdopodobnie będzie to Dennis. Chętnie ci pomoże, podaruje orła, jeśli będziesz w potrzebie, a potem pogawędzi niezobowiązująco, przy okazji dając ci przepis na placek z jabłkami. Kiedy nastanie wieczór, pożegna się z tobą, życząc ci wszystkiego dobrego, a potem wróci do domu – rozsypującej się chałupki pośrodku niczego, wokół której będzie spacerowało kilka kur, krowa, stary koń, świnia oraz gromada chłopców w różnym wieku bawiących się w marniejących polach i niewielkim sadzie. Ogarnie wszystko, co będzie trzeba, zagna zwierzęta, a potem dzieci, żeby przygotować im niewielką kolację. Zjedzą wspólnie w wielkim chaosie, wśród gwaru kłótni i śmiechów. Potem Dennis wygna pięciu swoich braci do kąpieli i ułoży ich w skrzypiących, starych łóżkach.

    I dopiero kiedy zasną, a dziewczyna w ciszy będzie mogła posprzątać po skromnym posiłku, do domu wróci ojciec.

    Wysoki, postawny mężczyzna z długą brodą, opaloną skórą, brudnymi, ogromnymi dłońmi, w połatanej koszuli. Styrany życiem, z tak smutnym spojrzeniem, że serce Dennis ściśnie się z żalu. Usiądzie przy pustym stole i poczeka aż córka podstawi mu posiłek pod nos. Skinie głową w ramach podziękowania. Zje w ciszy.

    Jackson Hoover rzadko się odzywa. A już szczególnie do swoich dzieci. Niektórzy synowie zdążyli już zapomnieć, jak brzmi jego głos, a jeszcze inni – jak w ogóle wygląda, bo równie często wychodzi z rana i wraca późną nocą. Z Dennis, swoją pierworodną, kontaktuje się najwięcej, chociaż niewiele. Jednak mimo tego, że jest trudny w obyciu, bez wahania odda życie za każde ze swoich dzieci.

    Czasami tylko, kiedy dziewczyna siedzi na starym fotelu, zajmując się zszywaniem zniszczonych ubrań braci, a sam skończył już jeść, spogląda na nią z żalem. Wypatruje jej zielonych oczu i mówi po chwili:

    — Dennis… Ino weź ty…

    Nigdy nie kończy, macha dłonią ze zrezygnowaniem, a potem idzie spać. Już po chwili Dennis słyszy, jak chrapie na swoim niewielkim posłaniu rozłożonym w kuchni, bo nigdzie indziej nie ma już miejsca.

    Dziewczyna wzdycha ciężko. Doskonale wie, co ojciec chce jej powiedzieć.

    “Dennis… Ino weź ty nie bądź jak matka i wróć ty zawsze do domu”.

    Nie bądź jak matka z tymi pięknymi zielonymi oczami, która cztery lata temu wyszła i nie wróciła. Nie bądź taka jak ona, która po tym, jak skończyłaś rok, zniknęła na siedem lat, wróciła, wytrzymała w domu kolejnych jedenaście i znowu zrobiła to samo. Nie bądź taka jak ona i nie zostawiaj swojej rodziny. Dlatego właśnie nie wyszłaś za mąż, chociaż niemalże stałaś na ślubnym kobiercu – bo nie wolno ci zostawić rodziny.

    Dennis nie będzie chciała zawieść ani ojca, ani braci, więc dokończy cerowanie ubrań chłopców, pogrzebie chwilę w znalezionym na śmietniku zegarku, a potem pójdzie spać, żeby następnego dnia znów zajmować się domem. Może po kilku dniach znowu będzie miała okazję wyjechać do miasta na jeden poranek lub jedno popołudnie, żeby załatwić kilka spraw, i zostanie do wieczora, próbując wmówić sobie, że przecież nie jest wcale tak późno, a chłopcy na pewno chętnie wykorzystają ten czas.

    Wtedy może znów ją spotkasz. Będzie miała na sobie koszulę po ojcu, zniszczone buty, a włosy splecione w warkocz. Zagra ci na harmonijce, wyciągnie pomocną dłoń, obdaruje miłym słowem i słonecznym uśmiechem. Tak jak zawsze.

Oficjalnie oświadczam, że zezwalam na kierowanie Dennis w nieznacznych ilościach po konsultacji (także jeśli byłaby komuś potrzebna, proszę dać znać - dogadamy się!). Mistrza Gry również chętnie przyjmę!

It’s just not right that people like you exists

Coś go ścigało.
Mężczyzna oddychał szybko i nierówno, drżącymi dłońmi trzymając nędzny rewolwer jaki udało mu się odzyskać ze swojego tobołka, który został przygnieciony przez martwą kobyłę. Nie miał pojęcia, gdzie jest, a ciemność na pewno nie pomagała podchmielonemu umysłowi. Ino usłyszał jakiś szmer, to od razu się wzdrygał, gotowy nacisnąć na spust broni przed siebie. Zdrowy rozsądek nie opuścił go jednak do końca, każąc jawnie nie ujawniać miejsca swojej kryjówki. Wtem też usłyszał kolejny dźwięk.
Nie potrafił zdusić krzyku, a tuż po nim – ryk niedźwiedzia rozdarł nocne niebo, a potem padł.
Mężczyzna był przerażony. Nie miał pojęcia, co go zabiło, a krew dudniła mu w uszach.
Musiał uciekać, musiał–
Zauważył coś.
Księżyc wynurzył się zza grubej warstwy chmur, a światło odbiło się w oku bestii, która obserwowała go z daleka. Była nieruchomo, ale mógł przysiąc że się uśmiechała.
Huk. Strzał.
Dostał kulką w dłoń.
Wrzasnął rozpaczliwie, miotając się dookoła, jakoby te żałosne zachowanie miałoby ujarzmić fizyczny ból, jaki odczuwał. Bestia natomiast szła w jego stronę. Przyuważył bandaże na prawym oku i krwistą plamę na środku. Blizny po obu stronach żuchwy, zarost, kocie spojrzenie.
I ta obojętność na twarzy, gdy dźgnął go w klatkę piersiową bagnetem.
Ogata spojrzał jedynie przelotnie na konającego mężczyznę.

Jego wina że nie potrafił przeżyć.

я всего лишь хотел
чтоб меня любили

Ogata nie pozwalał sobie na sny.
Sny były ucieleśnieniem tego, czego się boją. Czego pragną, o czym marzą. Były oznaką słabości.
Ogata niczego się nie bał. Niczego nie pragnął. O niczym nie marzył.
A przynajmniej tak sobie wmawiał, próbując usprawiedliwiać sam siebie.
Siedział więc, trzymając jedynego towarzysza podróży odkąd opuścił rodzinne ziemie, który służył mu już długo. Może nie ten konkretny model, ale karabin powtarzalny zawsze był w jego rękach bądź przewieszony przez ramię.
Zacisnął palce na drewnianej części broni, aż knykcie stały się białe pod warstwą krwi i ziemi i wypuścił z drżących ust powietrze. Czuł, jakby jego całe ciało płonęło, dygocząc od panoszącej się gorączki. Wolna dłoń powędrowała do prawego oka, gdzie wślizgnął palce pod mokry od potu bandaż i dotknął pustego oczodołu, naciskając aż nie syknął z nieprzyjemnego uczucia.
Zaśmiał się jednak gardłowo, uśmiechając się przy tym połowicznie.
Strata prawego oka nie była czymś, czego pragnął. Była niespodziewana, chłodna i bezlitosna – zupełne przeciwieństwo tej małej, słodkiej i tak bardzo ciepłej w swym życiu istotki, której to zatruta strzała na zwierzynę leśną tak właściwie to przypadkiem trafiła go w gałkę oczną. Czy był wtedy zdziwiony? A i owszem. Dziewczynka przecież tak upierała się, że nikogo nie zabije, a tu proszę! Prosto w oko!
Parsknął na samo wspomnienie jej przerażonej twarzy, tego, jak stała jak wryta gapiąc się w niego, gdy on zrobił chybotliwy krok do tyłu, opuszczając wtedy swoją broń w dół – a potem i jego zmarznięte pogodą ciało padło. Niczym wszystkie jego ofiary, które bez trudu pozbawił oddechu. Niczym shinigami odbierał ludzkie życia, niczym kamuy, jak to ona mawiała. Przyszła wtedy i pora na niego.
Przyszłaby, gdyby nie jej towarzysz, przyjaciel, który od samego początku go nie cierpiał. Nie on pierwszy i nie ostatni. Wyciął oko, a Ogata jedynie drgnął. Pozbył się krwi, wrzeszczał, że nie pozwoli żeby ona stała się mordercą.
Jednakże, czy miało to jakikolwiek sens?
W końcu, nikt nie czuł żadnego żalu po odebraniu czyjegoś życia. Nikt nie czuł się z tym źle. Na wojnie zresztą nie ma czegoś takiego jak “żal” czy “współczucie”. Każdy, kto umierał, był sam sobie odpowiedzialny za to i sam sobie za to dziękować musiał w zaświatach. Nawet poza wojną – nikt nie miał poczucia winy za odebrane życia. Wszyscy jedynie udają jacy są dobrzy, jacy są święci i jak bardzo kochają.

любовь моя
всегда выходила мне боком

Ciągle dobrze pamiętał jego wzrok. Ślepia wymierzone prosto w jego sylwetkę, która wydawać by się mogła że przetwarzała to, co właśnie uczynił. Kula przeszła na wylot, krew się lała. Widok ten do pięknych nie należał, lecz w kocich oczach był on fascynujący i sprawiający, że poczuł coś w środku. Może to jednak był żal? Może duma? Radość? Oczekiwania, co do tego czy coś się wydarzy po tym?
…
Nie wydarzyło się.
Gdy opuszczał kwatery swego ojca ze szkarłatnymi dłońmi, wsiadł do wozu gdzie został pochwalony, wdał się dyskusję z drugim żołnierzem. Nie czuł niczego specjalnego.
Nic a nic.

Dezerterów czekała kara.
Była to wiedza powszechna, o której wiedział każdy i nikt nie próbował dyskutować o tym. Tego też, ludzie nieprzychylnie patrzyli na młodych mężczyzn uciekających od tego trybu życia, który, tak swoją drogą, sami wybrali. To był ich wybór, oddać swoją duszę i ciało dla ojczyzny, obiecać, że w razie potrzeby pozwoli się swojej krwi rozlać na pole bitwy i możliwe, że już nigdy więcej nie powstanie się na zmęczonych takim życiem nogach.
Dla Ogaty służba ta sensu nie miała. Chęć oddania życia za kraj też sensu nie miała. Słuchanie rozkazów, często ryzykownych, samobójczych - sensu też za wiele nie miało.
Ogata był przecież niczym dziki kot. Nie słuchał nikogo, chodził własnymi ścieżkami.
W armii krążyły żarty, plotki, slang. Yamaneko, tak nazywali gejsze, Yamaneko, tak nazywali Ogatę.
Syn Yamaneko też jest Yamaneko.
Ogata nie kłócił się ani nie zaprzeczał, czy to byciu tak nazywanym, czy gdy nazywali tak jego matkę. Jedynie sprawił, że te żałosne, dziecinne wyzywanki i określenia stały się prawdziwe. Stał się prawdziwym Yamaneko, który z ukrycia mordował, zanim ktoś nawet w ogóle zdążył go zauważyć, osaczał swoją ofiarę, ścigał ją i atakował znienacka.
Otruł własną matkę, lecz jej umysł od dawna był zatruty miłością. Miłością do mężczyzny, który nigdy nie zainteresował się nią, ani jej synem. Zamiast tego znalazł sobie żonę i spłodził prawdziwego potomka.
Ludzie mówili, że Ogata zdradził swoją dywizję, zdradził swoich towarzyszy. Pytanie brzmi jednak, czy kiedykolwiek oni nimi byli? Czy Ogata znał pojęcie lojalności? Absolutnie nie. Potrafił bez trudu przeskakiwać z jednej strony konfliktu na drugą stronę, bez żadnego poczucia skrępowania, gdy tylko czuł czuł, że ten ruch da mu lepszy rezultat. Potrafił kłamać, potrafił manipulować. Jego martwe oczy, brak widocznych emocji na neutralnej twarzy towarzyszące mu zawsze.

Ogata nie nadawał się do roli posłusznego psa pod napiętą smyczą dowódcy. Nie nadawał się do wypełniania rozkazów i robienia tego, czego inni oczekiwali, jako że zawsze robił tak, jak mu się widziało. Ogata Hyakunosuke to mężczyzna, dezerter, dziki kociak – na którego oswojenie już wszyscy stracili nadzieję.

Ogata
Hyakunosuke

34 lata / łowca głów / dezerter spoza Krainy

W tle Jason Scheier, za wygląd karty odpowiada nowalijka, którą możecie też znać jako Dead Soul. Za cudownego arta odpowiada Anakliro, cudowna osóbka! Ekhem. Ogatito miada, Yamaneko wkracza do Krainy. Mistrz gry czy cokolwiek może jak najbardziej, można wspominac o Ogacie, jeżeli mówimy natomaist o jego akcji/prowadzeniu to wcześniejszy kontakt! Kontakt natomiast przez discord.
Przy okazji, KP Ogaty zawiera spoilery do Golden Kamuy, serii z której pochodzi.

Belladonna of sadness

active threads

do Oriona

Orion • chabazie

1

do Julesa

Jules Smith • Ailean

2

do imię

imie i nazwisko • autor

3

Abigail
McCallum.

Przyciąga wzrokiem upiornie bladych, oliwkowych ocząt, kusi zadowoleniem pełnych, zaróżowionych ustek, tak ładnie układających się w roznamiętniony uśmiech, kiedy czuje spływający po plecach pot, kiedy zmęczenie dusi nieprzyjemnie, a okalające poliki rumieńce wydają się jeszcze czerwieńsze niż zazwyczaj. Rudy lok wiruje w rozgrzanym powietrzu sceny, grzywka przysłania spojrzenie, to samo, które tak wielu próbowało już złapać, zachować tylko i wyłącznie dla siebie, mimo iż wszystkie ich twarze wyglądały dla niej dokładnie tak samo – nie potrafiła dłużej rozróżniać głębokich barytonów męskich głosów, zawsze równie głodnych i zawsze równie bezwstydnych, wulgarnych. Prosta, wyuzdana egzystencja, ciało o idealnych krągłościach, siła głosu dalej gotowego wyśpiewywać ku nim kolejne wersety ułudnych obietnic gwałtownych rozkoszy są jednocześnie wszystkich i nikogo. Wszystkich, nikogo, lecz nie jej własne. Jest niczym prócz produktu męskich, jurnych marzeń, wie to doskonale. I choć czuje się brudna, choć świat, który stworzyła sobie sama, zniszczył ją doszczętnie, nie krzyczy, nie wierci się, nie ucieka. W końcu zawsze chciała śpiewać.
Stop. Muzyka urywa się w półdźwięku, niby bestialsko przerwany koncert. Rozchwytywana wzrokiem obcych Abigail zatrzymuje się w doskonale wyćwiczonej pozie, bierze głęboki wdech, jakkolwiek próbując uśmierzyć ból rozpalonych mięśni. Wtedy ustaje. Cisza, tak krótka i ulotna, przysłonięta ścianą wiwatów, donośnych okrzyków. Bukiet czerwonych róż ląduje przed czarnymi, lśniącymi pantofelkami, a jego intensywna woń drażni drobny nosek, tak zapachem róż zmęczony. Weźmie go do ręki. Zaciśnie dłoń na kolczastych łodygach, tak silnie by przebiły gładką skórę, uśmiechnie się skromnie i podziękuje jeszcze skromniej, tylko po to, by zaraz po zejściu ze sceny wrzucić go do stojącej nieopodal, pustej beczułki. Czerwone pąki wylądują na dnie, z wolna tracąc swój kolor i swój swąd, przez który nieraz to już brudziła ciasny gorset wymiocinami.
W drodze do domu znów zatrzyma ją Perkins, znów wprosi się do mieszkania, znów muśnie dłonią gołe udo, z wolna kierując swe smukłe, sprawne paluszki ku kobiecej bieliźnie. A ona mu pozwoli. Równie głodna, równie bezwstydna, równie zepsuta.

Nie wie, ile minęło. Nie liczy czasu, wpatrując się w popękany, szary sufit i wiszący na nim, rdzewiejący już żyrandol z jarzącą pustką w wielkich oczach, zimnem bladej tęczówki. Pościel śmierdzi potem i dymem drogiego cygara, bo choć nieraz prosiła, by nie palił w jej towarzystwie, zawsze zbywał kobiece prośby czarującym uśmiechem bądź bystrym komentarzem. Wmawia sobie, że dlatego zaczęła pić. Rzucając pustymi butelkami po żytniej whisky w równie puste ściany, w równie pustym pokoju, kiedy nie zostaje jej nic prócz palącego rozczarowania i obrzydzenia swą własną, beznadziejną personą. Wszystko to, by kolejny raz znaleźć się w rękach obślizgłych, chciwych, porankami topiąc się w kałuży własnych rzygowin.
Co by na to powiedziała matula?
Nie odwraca w jego stronę spojrzenia. Zbyt dobrze zna każdy skrawek wyjątkowo przystojnego lica, w którego rysach mogła się dopatrzyć spokoju jedynie nocami, wmawiając sobie, iż swego wybawcę będzie wielbić gorącymi pocałunkami po wsze czasy, wysławiając dotykiem, ubóstwiając cichymi obietnicami rozpalonego uczucia, by zabrał ją ze sobą choćby do bram samych piekieł. I nigdy nie sądziła, że jego skryta obecność stanie się tak samo skrytym utrapieniem, gdy wieczorami wpuszcza go do domu. Już wolała twarze obcych, które tak szybko zapominała, kiedy ci zostawiali ją samą w fałdach brudnej, starej pościeli. Prościej było wybaczać tym, którym nigdy nie poświęcała dłuższej chwili pomyślunku.
Co by na to powiedziała matula?
Być może łatwiej byłoby unieść delikatnie plecy, złapać za leżący obok łóżka rewolwer, ten jego, którym tak lubił się chwalić każdemu, kto spróbował nadepnąć mu na odcisk i przyłożyć całującą zimno lufę do tej gładkiej, pięknej skroni. Nikt by za nim nie zatęsknił, nie zatęskniłaby i ona, wolna od spojrzenia lodowatych, błękitnych tęczówek oraz nocy, nie zawsze przyjemnych, nie zawsze namiętnych. Lecz upadłaby wraz z nim, powracając na bruk prześmierdłej ulicy, gdzie poddać się mogła niemalże każdemu.
Czuje palącą policzek łzę, szybko jednak kończąc jej żywot prostym ruchem smukłych, zmęczonych paluszków.
A matula odwróciłaby wzrok, wiedząc, iż nie pozostało w niej nic z tej życzliwej, uśmiechniętej dziewczynki, codziennie wpatrującej się z rozmarzeniem w przebijające się przez liście słońce.

pożółkłe plakaty
XXX

one.	two.	three.	four.

27 lat, 11.02.1819 / tancerka oraz wokalistka burleski / Huronfield

Pomysł na tytuł posta, w którym został wykorzystany tytuł filmu Belladonna smutku Eiichiego Yamamoto, podpatrzony od rawr aka chabazie aka nasz miejscowy szeryf, pożółkłe plakaty podpatrzone od susłona aka frajera, u którego są to zwyczajnie listy gończe, a przepiękna ruda pannica autorstwa @courtpitre. Zgadzamy się na wykorzystywanie osóbki Abigail w opowiadaniach tylko i wyłącznie za wcześniejszym dogadaniem się oraz zapraszamy Mistrza Gry cwaniaka, niech miesza ile wlezie.

Tyle rąk, tyle ust, tyle rozstań

Luthedir Frye

Orion

elf • prostytutka • 29.12.1818 • ♫

Elf łapie za klamkę okna, a rama owego skrzypi, oznajmiając wszem i wobec kilku prostym meblom w pokoju, że zostało uchylone. Szyba jest ciut przybrudzona. Palce Oriona na niej tańczą, zbierają kurz na swe opuszki, na którego widok elf następnie zmarszczy swe czoło. Prychnie, zastanawiając się, kto pozwala, by pracował w takich warunkach – w rzeczywistości jednak nie ma nikomu za złe – strzepnie pyłek na podłogę. A następnie przejdzie do części najważniejszej swojego nocnego rytuału.
Pociąga za okno, chcąc jeszcze bardziej je rozchylić. Gwałtownie i z niespodziewaną, jak na tak subtelne ciało, siłą. Gdy nocne, chłodne powietrze tego śmierdzącego miasta uderza go w poliki, wskakuje z gracją na parapet. Opuszki pędzą przed siebie, prosto w wieczorną ciemność, chcąc posmakować sobą brudnej faktury elewacji. To nie ona jednak jest gwoździem programu. Orion unosi swe zamglone oczy i widzi, choć niewyraźnie.
Nigdzie nie uciekły, nie zniknęły i wyjątkowo nawet nie schowały się za chmurami. Nadal błyskają na głębokiej, czarnej satynie, będąc dumnymi ze swojego kształtu oraz wzorów, które wspólnie układają. Elf unosi lewą dłoń i palcem wodzi po niebie, bo w pamięci cały czas ma wyryte ich nazwy, ich linie i ścieżki, za pomocą których się łączą.
Ktoś porusza klamką, drzwi skrzypią. Orion wzdycha ciężko i zaczyna rozpinać swą i tak prześwitującą koszulę, doskonale wiedząc, że powinien był to zrobić te kilka minut temu. Zeskakuje z parapetu, zatrzaskuje za sobą okno.
— Z kim mam dzisiaj zaszczyt?
Głos jest słodki niczym szczery, złoty miód i ciągnie się pięknie, plącząc się w okolicach uszu kolejnego klienta, tak jak w umyśle elfa nadal plączą się wspomnienia o srebrnych gwiazdach.

Lubi swoich klientów. Są porządni, traktują go – o ile można tak powiedzieć – z szacunkiem, zazwyczaj wydają się inteligentnymi, a przede wszystkim zostawiają po sobie dużo pieniędzy i odurzający, ciężki zapach wody kolońskiej przemieszany ze smrodem cygar, idealnie klejącym się do pościeli.
I choć za tym odorem nie przepada, to już od dawna nauczył się wywabiać go z kołdry.
Lubi swoich klientów, bo ich twarze zmywają się w jedną. Nie potrafi ich zapamiętać, a może po prostu się nie stara, przed zamglonymi chorobą oczami widząc jedynie miękkie rysy, a nie konkretne linie. Tak jest łatwiej, bo gdy szepczą do spiczastych uszów o swej dozgonnej miłości, to nie łączy ich słów z konkretnymi postaciami – są bezkształtną masą zostawiającą pieniądze i czasami całującą tuż za płatkiem ucha jednego z pracowników domu rozkoszy. Tak jest lepiej.
Klienci go lubią, bo wiedzą, że jest dyskretny. Wysłuchuje z cierpliwością i, gdy nie jest proszony o rady, choć i zdarza się odwrotnie, nie szepcze nawet słowa. Czasami jedynie pokiwa głową, zmruży powieki i uniesie dłoń w pocieszającym geście do cudzego polika. Nie muszą przecież wiedzieć, że o większości z ich sekretów następnego dnia dowiedzą się pozostali pracownicy przybytku.

Klienci go lubią. Jest inteligentny, zna się na matematyce, literaturze. I choć ci, którzy dopytują się z podekscytowaniem, skąd tyle wie, nigdy nie uzyskują odpowiedzi lub zbywani są zbyt wymijającymi słowami, to nigdy nie mają mu tego za złe. Najważniejsze, że czasami pomaga im z rozliczeniem rachunków.
Najważniejsze, że tak ładnie leży w dłoniach.

pogorszający się wzrok zawdzięcza wypadkowi z cyprnaitem w 1835 | hebanowe włosy, kiedyś błękitne spojrzenie | ciało zawsze przyozdobione biżuterią | pracownik domu rozkoszy, aktualnie należącego do Loretty Randall, od 1839 | szanowany przez innych pracowników, nigdy nieodmawiający im pomocy | doskonała wiedza niewiadomego pochodzenia na temat nieboskłonu | umiejętność śpiewania i grania na pianinie | zgorzkniałość i realistyczne podejście do świata | religijność jedyną ostoją dla zmęczonego, zmętniałego niczym elfie ślepia, umysłu

Art na wizerunku Oriona autorstwa @za_ra_h. W tytule Wołanie Eurydyki Janusza Kofty, pod nutką znajduje się interpretacja Katarzyny Groniec. A ja standardowo – witam się z moim niebinarnym elfem, zapraszam do wąteczków. MG może grzebać w orionowych wątkach. Oriona można używać w swoich opowiadaniach po wcześniejszej konsultacji.

Under the jasmine I shall die

relacje

historie

LAT 44 / SPRZEDAWCA CYGAR W BLISSTOWN

Abraham Ezra Walroth

1816	1832	1843	1846

Patrzysz na niego gorejącym spojrzeniem załzawionych oczu, a on zdaje się ślepy. Wznosisz okrzyki, błagając o zbawienie, o łaskę i o litość, i o miłosierdzie, on — niby głuchy. Drżysz, jak mantrę powtarzając modlitwę, która latami łatała szczeliny zabiedzonego serca, jednak gdzieś między wierszami pojmujesz, że twojego Pana pozbawiono także języka. Odcięto mu dłonie, odcięto ramiona, stopy i uda. Niczym spłoszone zwierzę robisz krok do tyłu, ale nie napotykasz oporu — ziejąca pustka wypełnia przestrzeń za tobą, chociaż obiecywał, że będzie tam, ilekroć poddasz wartość żywota w wątpliwość. Przyciskasz do piersi zmarznięte palce. Oddech nie uczyniłby ich jakkolwiek bardziej sprawnymi, nie masz zresztą czasu, recytując: Najwyższy, zmiłuj się nad zagubionymi. Miłosierny, spójrz na swoje dzieło i oszczędź nas, kiedy przyjdzie pora. Bezsilne Amen opuszcza twoje dziecięce, spękane usta. Zanim na nowo zabierasz się za pacierz, niebo dogasa. Ze zmęczonych płuc wydobywasz resztki strzępionego oddechu i nie po raz pierwszy tej nocy czujesz pełen pożałowania wzrok przechodniów poubieranych w grube kaftany i skórzane rękawice.

Stwórco. Twój szept przecina chłód styczniowej nocy roku pańskiego 1816. Przyduszony, bezwolny, na wpół zdławiony głos dziecka stanął naprzeciw skowytu kłującej w policzki mroźnej zawiei. Zaciśnięta na dziecięcym biodrze dłoń zdawała się martwa, sina, niby truchło wydobyte z mogiły. Dziecko zadziera głowę ku chmurom, w oczekiwaniu na przebłysk, który napełni je nową nadzieją. Boi się pochylić nad licem matki, coby sprawdzić, czy wciąż oddycha, ponieważ w głębi serca, choć odpiera od siebie tę bestialską myśl, wie, że ten styczniowy wieczór uczynił je sierotą.

Panie Wszechrzeczy, łaski niepełny.

I oto przysięgam, że będę z tobą dotąd, dopóki nie rozłączy nas śmierć.

Składasz następną obietnicę — równie daremną i bezwartościową, co szereg innych, składanych przed laty. Chociaż wkładasz w nią całe swe serce — poharatane i scalone najlichszymi spoiwami — nie umywa się do modlitw wyszeptanych na progu sklepu z medykamentami, którego jedyne wspomnienie prowokowało dreszcze i dojmujące refleksje. Ta cząstka ciebie, jaka nie roztrzaskała się w 1816, zmusza do ujęcia szorstkiej, naznaczonej wysiłkiem dłoni i wsunięcia nań poprzecinanej rysami złotej obrączki. Kościelna pieśń traktująca o miłosierdziu Pana dudni w twoich uszach, wypełniając niewielki kościółek parafii starego Fairsnag, przypominając o nieustającej obecności Jedynego. Tęgie chórzystki i ich równie tęgie głosy wznoszą pod nieboskłon melodyjne prośby okraszone wdzięcznością, obietnice cierpliwości i pokory poukrywane pod płaszczem pochwalnych psalmów i modłów do spolegliwego. Patrzy na ciebie przez zamkniętą powiekę, śledzi spod zmrużonego oka, bezgłośnie wytyka każdy popełniony grzech. Kulisz się — niby dziecko, zmizerniałe, wątłe, bez grosza przy duszy. Młode ręce i błyszczący w świetle przebijającego się przez witraże słońce ustępują miejsca stwardniałym, wychudzonym dłoniom z posrebrzanym pierścionkiem na serdecznym palcu prawej ręki i na wpół odklejonym błękitnym kamieniem w samym owego pierścionka środku.

Patrzy na ciebie również twoja małżonka. Twoja ostoja, źródło twojej pasji, namiętności, wokół którego skupiasz wszystkie swoje zmysły, ilekroć jasny pukiel włosów odznaczy się na tle tłumu. Winisz jej nazbyt wiele — nie możesz zliczyć powodów, dla których powinna odejść i nieprzerwanie zadajesz sobie pytanie, dlaczego wciąż tego nie zrobiła. Nie obiecujesz jej nic ponad obecność i nie dajesz nic w zamian za to, co dla ciebie robi, a mimo to nie pożąda niczego innego niż twoja uwaga, twoje spojrzenie, twój dotyk. Chociaż masz ją u swego boku, dalej wznosisz oczy ku freskom, doszukując się w nich Pana.

Trzeźwiejesz.

Składasz kolejną przysięgę.

I tak na okrągło.

Do końca życia.

I oto przysięgam, że byłem z tobą dotąd, dopóki nie rozłączyła nas śmierć, Elizo.

Pochowałeś w życiu tylu, że kolejne truchło nie powinno wywierać na tobie żadnego wrażenia. Psa, jedynego towarzysza z dziecięctwa, którego zmógł wiek i wyjadające go od zmarniałego, naznaczonego piętnem lat wnętrza choróbska. Kurczaka, gdy miałeś siedem lat, zdeptanego przez zabieganą i nieznającą żalu matulę. Babkę palącą zbyt wiele cygar i dziadka z zamiłowaniem do wszystkiego, co przepalało gardło — i nawet leżąc tak bezładnie w dole, jaki mu wykopano, na przekór pragnieniu jego potomków, przyciskał do zimnej piersi bukłak. Pochowałeś ojca, o jakim słuch zaginął, ledwo jego lico po raz ostatni zetknęło się ze słońcem. Miałeś wtedy pięć lat i czternaście wówczas, kiedy przyszło ci zsuwać ze skostniałego palca serdecznego posrebrzany pierścionek z na wpół odklejonym błękitnym kamieniem w samym owego pierścionka środku, jakbyś bał się, że ostatnia pamiątka po twej matce uda się wraz z nią tam, gdzie zwykło się chadzać po śmierci. Pochowałeś braci, siostry, matkę, żonę, a mimo to czujesz się tak, jak gdybyś dzierżył łopatę po raz pierwszy.

Stoisz na cmentarzu, a sowie hukanie wypełnia twoje uszy. Nigdy nie lubiłeś sów, ale ta odwraca twoją uwagę od bladego oblicza wystającego spod zapchlonej, szorstkiej narzuty. Wiesz, że nie zasługiwała na ten los, jednak nie stać cię na nic lepszego; ostatniego konia sprzedałeś tydzień temu, żeby przygotować dla niej kolację, gdy sam skubałeś czerstwy chleb i popijałeś go na wpół skisłym mlekiem. Wdzięczność, jaka malowała się na jej dziecięcej, wolnej od strachu twarzyczce stanowiła swoistą zapłatę za każdą podjętą w desperacji decyzję. Promienny, bliźniaczy do tego matczynego uśmiech błyszczał poranek po poranku, czyniąc z twojego marnego życia namiastkę szczęśliwego.

Nie modlisz się. Nie modliłeś się od sierpnia 1830. Nie byłeś w kościele ani nie widziano cię w żadnej kaplicy. Nie uścisnąłeś dłoni żadnemu księdzu ani księżnej, jak kundel unikałeś ich spojrzenia.

Popatrz na mnie, tato — zdawało się szeptać truchło i sam już nie wiesz, czy nie zwariowałeś. Patrzysz więc na córkę, ale ona nie patrzy na ciebie. Jej sine usta przywodzą ci na myśl ich drżenie, gdy wydobywał ją spod wody, a pomarszczony materiał sukieneczki moment, w którym rozbierałeś ją z przemoczonych ubrań, żeby nie zaziębiła się jeszcze bardziej.

Minęły trzy dni.

Łapiesz za łopatę i grzebiesz swoje dziecko.

Ada Walroth, żyła lat trzynaście. Spokój jej duszy.

Unosisz zmęczone, zszargane niepewnością oczy strudzonego wędrowca, bo nie jesteś już nikim innym. Odmęty twojego wypalonego do cna umysłu ostatkami sił zasięgają momentu, w którym uparcie dukałeś nieskładne słowa modlitwy, wznosząc to samo spojrzenie ku zdobnym ołtarzom, do dnia, w którym zmuszałeś się do obserwowania tonącej pod kopami ziemi twarzy o wystających kościach i martwym spojrzeniu, a nawet do tego, w którym wyciągałeś sztywne, rozdygotane ciało z głębin zamarzniętego jeziora. Nie wzruszasz już ramionami ani nie powstrzymujesz oddechu. Łapiesz wolną dłonią za rewolwer i odkładasz go do szafki, a wraz z nią wszelkie utęsknienie. Tak kończysz dzień pierwszy.

Dzień drugi zaczynasz z przekleństwem na spękanych ustach okolonych zdecydowanie zbyt długim, zaniedbanym zarostem. Poisz swojego konia i klepiesz go po karku. Wypalasz kolejne cygaro. Zdaje się, że robisz tyle rzeczy, gdzie w rzeczywistości wszystko jest tylko jedną, przeciągającą się czynnością mającą na celu stłumienie emocji. Nie siadasz ani na moment, w zamian układasz te pieprzone cygara, żeby nie wystawały poza szereg, sprzątasz w kasie, gładzisz kapotę. Nie uśmiechasz się, kiedy nowy klient pojawia się w progu, z beznamiętnym Dzień dobry witając się z półkami pełnymi tytoniu. Jesteś bucem, ale z renomą. Buce z renomą z reguły sprzedają się lepiej, a ty nie narzekasz na brak zainteresowania. Liczysz pieniądze i myślisz, ile dni wyżyłbyś za to trzydzieści pięć lat temu.

Dnia trzeciego już nie przeklinasz, tylko podnosisz z rozgrzanego łoża, stękając niechętnie. Zamaszystym ruchem otwierasz drzwi do sklepu i wracasz na kasę, jak powracasz do drażniących cię udręczeń. Rewolwer w szafce wypala dziurę w drewnie, a twoja ręka instynktownie zasięga uchwytu. Patrzysz na niego wielkimi oczami i chowasz, gdy rozlega się stukot uderzających o deski podeszew.

Dnia czwartego nie szczędzisz sobie widoku i obracasz rewolwer w wysuszonych dłoniach z większą swobodą, na zapleczu. Wodzisz palcem po spuście, rękojeści i kurku, wzdłuż zdobień albo miejsc, w któryś takowe byś wykonał. Lufę kierujesz ku sobie lub ku podłodze — w zależności od tego, w jakiej mierze ufasz swym odruchom. Odkładasz rewolwer do szuflady szafki nocnej, na wszelki wypadek.

Dnia piątego już o świcie dzierżysz w dłoni broń.

Dnia szóstego wyobrażasz sobie, że budynek przeszywa huk.

Dnia siódmego postanawiasz, że nie możesz zginąć we własnej sypialni.

Dla formalności, przepiękna kp autorstwa Dead Soul, Ezra autorstwa NikiVaszi, autor klikajki numer jeden to Barthelemy Aupetit, drugiej z kolei Paul Mazerol, tytuł posta fragmentem „I Lost Something in the Hills” Sibylle Baier. Historie u Ezry pojawią się w miarę upływu czasu, więc póki co link prowadzi do etykiety, ale zachęcam do śledzenia, gdyby naszła mnie ochota na Walrothowe refleksje. Ezra nie gryzie, nie strzela, nie morduje, sprzedaje za to cygara i gapi się bezczelnie, dlatego zapraszam do wątkowania — nie będziemy narzekać na pojawienie się Mistrza Gry.

Nie ma śmierci, tylko zmiana światów

Lisi Kłos

Wovoka ― Harry Sland ― Lis ― 35 ― szaman plemienia Metoac ― duszołap

Rosnący obok kaktus jest gigantyczny; jego czubek niknie w chmurach. Pęknięcia ziemi są ogromne; nie da się ich przeskoczyć, nie widać końca w wyrwie. Niebo pełne jest negatywnej energii; błyska czerwienią, a ociężałe chmury zwiastują niepowodzenie. Duchy są niezadowolone i nie da się ich obłaskawić. Stało się coś strasznego, stało się coś, przed czym przestrzegał cię stary szaman, duch jego poprzednika i duch ducha poprzednika. Słyszałeś to. Widziałeś to. Byłeś nimi, oni byli i są tobą. Razem stawiacie czoła temu co nadeszło; ty użyczasz ciała, oni użyczają mądrości dziadów i pradziadów. Jesteś przeszłością i teraźniejszością.
Rosnąca obok kukurydza jest powykręcana na każdy możliwy sposób; łodyga rośnie pod nienaturalnie krzywym kątem. Porastająca ziemię trawa jest wysuszona i słaba; kruszy się pod miękkim mokasynem i obraca w proch. Gwiazdy, które dotychczas wskazywały ci drogę zmieniły swoje położenie; niebo nie tworzy już pięknej mapy, a jedynie pozbawiony sensu chaos. Duchy są niezadowolone i opuszczają twoje plemię. Stało się coś strasznego; ludzie bledną i odchodzą na drugą stronę, choć to nie Wielki Duch ich wzywa. Twój duch opiekun zniknął, pozostawiając cię samego w transie. Jesteś tym, którego winią.
Powoli dochodzą do ciebie dźwięki; szmer strumienia, odgłosy siedzących na drzewach ptaków. Otwierasz oczy i niebo znów jest błękitne; nigdzie nie ma nawet śladu po koszmarnie zdeformowanej roślinności, nie ma kilometrowych wyrw w ziemi. Wróciłeś do świata żywych. Ociężale podnosisz się z trawy i sprzątasz resztki ogniska, pakujesz do sakwy narzędzia, pakujesz talizmany, niewielkie totemy i pozostałości ziół, które pomagają ci udać się na drugą stronę. To miejsce nie okazało się łaskawe, ponownie nie znalazłeś w nim odpowiedzi, nie odnalazłeś niczego poza straconym czasem, którego masz coraz mniej. Ruszasz w drogę. Jesteś tym, który szuka odpowiedzi.
Wieczorem znów zatrzymujesz się na postój. Znów rozpalasz ognisko i przygotowujesz stosowne zioła, zaciągasz się dymem i mamroczesz pod nosem słowa, których nauczył cię stary szaman, który wiedzę zyskał od innego szamana, a ten otrzymał ją od samego Wielkiego Ducha. Niebo znów robi się czerwone, pojawiają się ślady dobrych duchów, które opuściły twoje plemię. Podążasz ich tropem, znów bez gwiezdnej mapy i znów wbrew wszystkiemu. Jesteś duszołapem.
Stało się coś strasznego, stało się coś przed czym przestrzegał cię stary szaman…
Musisz je obłaskawić i nakłonić do współpracy.

wolololo

art: Thomas Blackshear
tytuł: Lauren Brooke
plemienne imię Lisa na cześć pewnej szamanki z dawnych czasów od której zaczął się mój szamański pierdolec
Lisa można umieszczać w opowiadaniach po wcześniejszej konsultacji
Mistrz Gry ✓

I don't want to set the world on fire

Sierpień 14, 1831
Alston,
ty pieprzony sukinsynu, nigdy ci nie ufałem. Ale teraz nie mam innego wyjścia. Nie proszę byś pomógł mi, ale pomóż jej. Pozwól małej na wolność, której ja się wyparłem. — Tilghman

active threads

do Loretty

Loretta Randall • moralne dno

1

do faceta

imie i nazwisko • autor

2

do osóbki

imie i nazwisko • autor

3

Mae Al
ston.

Spogląda w słońce. Mruży opalone powieki, ściąga rude brewki. Pozwala, by gorąc otaczających ją pustyń pochłonął młode cielsko, zabierając modrookie dziewczę na skraj ludzkiej egzystencji, nad przepaść, przy której stawiała się już nieraz, zawsze jednak dając radę zrobić ten jeden, bezpieczny krok w tył. Nasłuchuje niedalekiego pisku samotnego bielika, skomlenia kojotów, już nie tak samotnych, nie tak śmiałych, by pojedynczo przemierzać zdradliwe tereny krasnych Bezkresów. Zniecierpliwiony grzechotnik chowa brunatne łuski pod niewielkim cieniem unieruchomionego przez głaz biegacza, raz po raz wygrywając swym zwinnym niczym wstążka ogonem wysokie, alarmujące o niebezpieczeństwie dźwięki. I tylko nawoływania, te dobrze jej znane i przyjemnie ciepłe, jednak nieparzące jak powietrze, które wypełniało młode płuca, wybudzają ją z ciężkiego snu upalnego popołudnia. Odwraca wzrok, gruby warkocz przerzuca przez ramię i kiwa leciutko głową. Czas wracać do domu.
Mierzy obce sylwety. Wyłapuje nieznajome twarze, obserwuje reakcje i zachowania, a zimne spojrzenia traktuje niczym zaproszenie, by raz a dobrze mogła ustalić, kto już dawno zrezygnował ze słuchania o ludzkim nieszczęściu, a kto być może, choć okrucieństwo drugiego znała zbyt dobrze, zachował w ostatniej szufladce zgorzkniałego serca jakiekolwiek pokłady faktycznego współczucia. Spogląda w stronę barmana, wąsatego i starego, który nie zdołał jeszcze dostrzec w dziewczęcym licu ostatnich rys niedojrzałości, które sprawnie chowała pod cieniem przydużego kapelusza, po czym pozwala smukłym paluszkom objąć szkło niedomytej szklanki, zaraz przesuwając jej krawędź do młodych, zaróżowionych warg. Alkohol pali niemiłosiernie – Harvey postanowił zapewnić panience odpowiedni trunek dla nieco lepszej wiarygodności – a ona, ukrywając grymas zniesmaczenia w kołnierzu błękitnej koszuli, podnosi się wreszcie z miejsca, ruszając ku jednemu z miejscowych, który dorobił się majątku na nielegalnym pędzeniu księżycówki. Potyka się leciutko, ramię obija o rękę mężczyzny, ustka układają się w ciche przeprosiny. Nikt jeszcze nie wie, że jego sakiewka wylądowała właśnie na dnie skórzanej, należącej do młodziutkiej Mae torby. Uśmiech zdobi piegowatą twarzyczkę, pełną przesadnego samozachwytu, kiedy to kieruje się w stronę wyjścia z saloonu. Czas wracać do domu.
Obserwuje drogę księżyca. Liczne gwiazdy, drobne punkciki pokrywające czarny nieboskłon niby to jedyne źródło światła w cieniach otaczających ją lasów, odbijają się w przeszklonych, modrych źrenicach, gdy siedzi tak w zupełnej ciszy, kolejną noc nie będąc nawet w stanie zmrużyć oka. Nasłuchuje pohukiwań siedzącej na świerku obok sowy, cichych westchnień śpiącego po jej prawicy, maluczkiego Shauna. Pomyśleć, że jeszcze nie tak dawno sama była w stanie wyzbyć się niepokoju oraz lęków, pozwalając sobie na te kilka, krótkich godzin wytchnienia w towarzystwie przyjemnie ciepłych, pomarańczowych języków ogniska. Nie teraz jednak dana jej była podróż do zony snów słodkich i przebrzydle niewinnych. Nie, kiedy ukryty w najciemniejszych zakamarkach umysłu lęk, zaciskał swe szpony na dziewczęcych płuckach, kiedy łapał za krtań, paraliżując młode cielsko, nie pozwalając na upragniony wdech. Stary, krótki list, dawno już zżółkły i dawno już zmięty, spoczywa między bladymi, kościstymi paluszkami, kiedy raz po raz spogląda na malujące się w dolnym, prawym rogu nazwisko. Młodziuchna Margaret Tilghman nigdy już nie wróci do domu.

Modre głębie niewinnych, dziecięcych tęczówek zatrzymały się na równie głębokiej, soczystej zieleni świeżych listków, kołyszących się z wolna w wystukiwany przez lekki powiew wiatru rytm i przez które leniwie przebijały się gorące pasma wieczornego już słońca. Drobne paluszki zatańczyły w wilgotnym piasku, nowe spodnie, te same, które na piąte urodziny zgotowała jej młodziutka Bobbie, brudząc nieporadnie drobinkami brunatnej gleby.
Doskonale wiedzieli, jak bardzo bała się ich podniesionych głosów. Przekleństw, raz za razem wylewających się spomiędzy suchych, popękanych warg, które tak łatwo zaciskały swe szpony na malutkich płuckach, pozwalając rudej małolacie jednie na płytki i zdecydowanie za szybki oddech. Dlatego się oddalała. Oddalała, uciekając niezauważenie z jednego z namiotów, chcąc jedynie odciąć się od kolejnych kłótni, delektować ciszą wieczoru i tą beztroską, która zbyt szybko miała zostać młodej jeszcze odebrana. I choć już pierwsze miesiące nowego życia zostały całkowicie obdarte z bezpieczeństwa, rodzicielskiej czułości oraz jakichkolwiek pokładów współczucia, te dawno odeszły w niepamięć, raz na zawsze uwalniając ją od wspomnień, którym faktycznie lepiej było w zapomnieniu.
Nie było jednak nic, co miałoby na dobre przegnać przywiązanie, którym tak silnie darzyła swą obecną rodzinę. Byli wszystkim, czego potrzebowała, mimo iż w oczach większości stanowili kolejne niebezpieczeństwo w tej przeklętej, bezlitosnej dla człowieka Krainie, plagę i robactwo warte jedynie zwykłego wytępienia. Nie jednak dla młodej, modrookiej dziewczynki, która ich obecność traktowała jako jedyną pewną w swym przykrótkim żywocie. Opatrzność, bez której zginęłaby wraz z ojcem. Postrzelone w potylicę niemowlę, z martwym cielskiem rozkładającym się na tle trawiących starą posiadłość płomieni.
Cichy szelest połaskotał delikatne uszko, a rude brewki podskoczyły w zaskoczeniu, gdy swoje dłonie zatopiła nerwowo w grubej warstwie zimnego, wbijającego w skórę pojedyncze igiełki, piachu. Odwróciła wzrok, pełen już dziecięcej paniki, dawno nauczony jak wiele niebezpieczeństw czyha w zakątkach ciemnych i osamotnionych. Niebieskie źrenice nie spotkały jednak złotych, wilczych ślepi czy tych przebrzydle śmiałych i dawno potępionych, gotowych do ataku oraz tej najgorszej, bo ludzkiej nienawiści. Ułożyła spojrzenie na znajomym licu, zniszczonym od gorąca niedalekich pustyń, od pracy oraz zmęczenia, podążającego za ich grupą krok w krok. Kąciki różowych ust uniosły się ku linii długich, rudych włosków, niewielkie rączki pognały w stronę opiekuna. Ojca wybranego za nią i jedynego, którego właściwie znała.
Modre głębie niewinnych, dziecięcych tęczówek zatrzymały się na równie głębokiej, niemalże czarnej tafli rozległego jeziora, kołyszącego się z wolna w wystukiwany przez lekki powiew wiatru rytm i od powierzchni którego odbijały się maluczkimi przebłyskami gorące promienie wieczornego już słońca. Drobne paluszki zatańczyły na nadgarstku mężczyzny, nowe spodnie, te same, które zdążyła przed chwilą upaprać wilgotnym piachem, otrzepując z resztek kurzu.
W ciszy, w beztrosce, w ciepłym uścisku. Tak było dobrze. Tak było najlepiej.

Modre głębie pustych, dawno już dojrzałych tęczówek zatrzymały się na skalanej brudem piachu oraz krwi bieli, rozciągających się za oknem, grubych warstw ubitego w ostatnich dniach śniegu. Stłumiony ryk stojącej w stajni nieopodal, szarej kobyły dotarł do dziewczęcych uszu i choć w niedalekiej przeszłości podskoczyłaby w miejscu, wyraźnie głośną reakcją konia zaniepokojona, teraz ni drgnęła, zbyt pochłonięta własnymi myślami. Drobne paluszki zatańczyły na drewnianej kolbie przestarzałej strzelby, skrawek wełnianego ponczo, tego samego, który na piętnaste urodziny podarował jej Anselmo, brudząc czarnym prochem.
Doskonale wiedzieli, jak bardzo nie znosiła zostawać sama. Cisza. Ta przeklęta cisza przywołująca na myśl jedynie wytchnienie przed burzą, niepokój, który tak łatwo napełniał dziewczęce serduszko, gdy w bezdźwięku wyczekiwała najgorszego. Nieraz pragnęła rzucić się do ucieczki. Wybiec wprost w objęcia mrozu wysokich gór i gnać, gnać bez chwili wytchnienia, by w cieniu ośnieżonych lasów znaleźć ojcowskie ciepło, nigdy więcej nie puszczając już dłoni mężczyzny, któremu powierzyła całe swoje istnienie. I choć doskonale zdawała sobie sprawę z tego, iż prędzej czy później będzie musiała z obecnością samotności na dobre się pogodzić, dalej odwlekała ostateczny ich rozejm, wierząc naiwnie, że do dorosłości jeszcze jej daleko.
Nie było jednak nic, co mogło zatrzymać rudowłose dziewczę przy boku lat dziecięcych, zawsze słonecznych, zawsze przyjemnie subtelnych. Przy uśmiechach bliskich, niezawodnie odganiających wszelakie zmartwienia, przy wspólnych wieczorach wypełnionych mieszającymi się w ciemnościach śmiechami, przy czystej, dziecięcej i nigdy nie złośliwej ciekawości, która tak wiele razy pozwoliła odkryć niepoznane. Wszystko to pozostawało jedynie cichym wspomnieniem, niewypowiedzianym słowem, solidnym uściskiem ramienia. Uściskiem, który teraz czuła zaledwie wokół swych piersi, gdy ten sprawiał, iż z każdą, kolejną sekundą coraz bardziej miała ochotę zwrócić zawartość pustego od dwóch dni żołądka. Zniszczone przez półświatek dziecko z kolanami podsuniętymi aż pod szyję.
Cichy szelest połaskotał delikatne uszko, a rude brewki podskoczyły w zaskoczeniu, gdy swoje dłonie zacisnęła pewniej na poturbowanym łóżu już nie tak sprawnej strzelby. Pierwiastek wyraźnego niepokoju błysnął w dziewczęcych ślepiach, a wzrok raz jeszcze pognał w stronę zabrudzonego okienka, kiedy ta, chcąc jak najszybciej wypatrzeć źródło owego zamieszania, całą swą uwagę ponownie zwróciła ku ośnieżonym połaciom gór. Wzięła głęboki wdech, mleczna mgiełka ciepłego powietrza wydostała się spomiędzy bladziuchnych warg. Niebieskie źrenice nie spotkały jednak czarnych sylwetek nieproszonych osobistości czy świeżych śladów ciężkiego buta, dopiero co wydeptanych w ścieżce zmieszanego ze śniegiem piachu. Nic, prócz walącej się naprzeciw stajni i strzelistych sosen, których czubki jako jedyne odznaczały się na tle szarego horyzontu.
Modre głębie pustych, dawno już dojrzałych tęczówek zatrzymały się na wymarzniętych dłoniach, pomimo mocnego uścisku na broni wciąż się trzęsących, wciąż wyraźnie już zimnem gór zmęczonych. Stłumiony ryk stojącej w stajni nieopodal, szarej kobyły dotarł do dziewczęcych uszu, lecz ta ni drgnęła, zbyt pochłonięta własnymi myślami. Drobne paluszki zatańczyły ostatni raz na drewnianej kolbie strzelby, którą odłożyła wreszcie na bok, skrawek wełnianego, przybrudzonego ponczo, tego samego, który na piętnaste urodziny podarował jej Anselmo, próbując doczyścić resztkami gęstej śliny.
W ciszy, w rozwadze, w samotności. Tak nigdy nie było dobrze. Tak nigdy nie było najlepiej.

one.	two.	three.	four.

Margaret Mae Tilghman / 15 lat, 23.06.1831 / bandytka / Blisstown

Witam, witam i o zdrowie pytam. W tytule The Ink Spots, w tle twórczość Maynarda Dixona, a na buźce Mae wspaniały art Samary. Jeśli zechcielibyście użyć tej dziołchy w opowiadaniu, proszę o wcześniejszy kontakt, jednak niech was to nie zniechęca. Nie gryzę i najpewniej się zgodzę. Wszystkich was autorów zapraszamy do wątkowania, a Mistrza Gry do mieszania w losach tej małej nieznośnicy. Z Mae ciężko się nudzić, młoda wysiedzieć w miejscu nie potrafi, ale i zwykła chillera będzie mile widziana. Chodźta, piszmy.